Narsisistik savunma kimlerde şiddetle öfke uyandırır diye düşünüyorum.
Suçlayıcı olmayan bir biçimde sanki narsisistik savunmaya ayna olan kişi, bu yansıtma içerisinde ‘özne’ olarak var olamadığı ve narsisistik savunmayı yapan kişinin kendiliğinin haricinde hiç bir şeye yer olmaması ile sert bir karşılaşmanın sonucu olarak yok olma veya yokluğunu pekiştirme işlevi görüyor gibi.
Yani kendiliğinin yokluğunu ötekinin gözünde görmek gibi. Ne kadar yok edici bir eylem. Şimdi buradan narsisistik savunmayı ana örgütlenme olarak kullanan kişinin gelişimsel dönemine inecek olursak; bu kişinin tüm hayatı boyunca annesel nesnenin aynasından çıkamadığını görürüz.
Yani öfke var olma çabasıdır. Bu çabayı sekteye uğratan her türlü ‘varlık’ tehdit olarak algılanır.
Tabii bu hisler çoğunlukla bir yansıtmalı özdeşleşme kapsamında ötekinin duygusunu yansıtırken ve onunla birleşirken kendini bulmak gibi yaşanır. Ama duygunun şiddeti ile yansıtmanın, kişinin kendi içerisindeki nasıl bir yokluğun endişesini uyandırdığı ile de şekillenebilir.
Yazılar 