Yazılar

Alina Marazzi annesini çok küçük yaşta kaybetmiş bir yönetmen. Dedesinin arşivinden topladığı ev videoları, günlük notları, fotoğraflar ve mektuplardan oluşan canlı bir kolaj aracılığıyla Marazzi, depresyonla mücadele eden, kırılgan bir annenin hikayesini adım adım yeniden kuruyor. Hikayenin politik bir tarafı da mevcut, annesinin çocukların bakımı için yeterli desteği görmediği için de sürüklendiği bir dolu zorluk var. O sebeple film bir direniş haline de geliyor.

Yönetmenin kendisi için de terapötik olduğunu söylediği bu filmde bir çocuğun içindeki annesel nesneyle olan bağını yeniden kurma çabasına tanık oluyoruz. Psikanalitik yaklaşımda ruhsallıkta sevgi dolu ve besleyen bir içsel nesnenin kurulumu, hayati önem taşıyan nesneyi kurtarma fantezisiyle el ele gider. Kaybedilenin yasını tutmak sadece onu özlemek değil, aynı zamanda o nesneyi iç dünyada parçalardan bir bütün haline getirerek yeniden inşa etmektir. Dışarıdaki nesneyi kurtarmaya gücümüz yetmeyebilir, çoğu zaman bu imkansızdır, fakat Marazzi’nin incelikle gösterdiği gibi, içimizdeki sevebilme kapasitesi o nesneyi kendi içimizde inşa etmek ve yaşatmak için yeterlidir. “Un’ora Sola ti Vorrei” “Seninle Son Bir Saat Daha İçin” sevebilme ve bağ kurabilme kapasitesini anlatan çarpıcı bir belgesel filmi. Beni de bir çocuk olarak okuduğumda gönlüme kazınmış Harry Potter ve Melez Prens kitabından bir alıntıya götürdü. “Kısaca, sevebilme kapasiten sayesinde korunuyorsun.” #psikanalitikyaklaşım #unorasolavivorrei #foronemorehourwithyou #filmönerisi